Ogród angielski to żywe zaprzeczenie stylu francuskiego. To ostre zerwanie ze sztucznością, idealną symetrią i pozostałymi zasadami, dotyczącymi aranżacji ogrodów.
Angielski styl nawiązuje do przeszłości. Na każdym kroku można natknąć się na gotyckie i antycznie ruiny, obeliski, świątynie. Takie ogrody nie były zwykle nawet odgradzane, zamiast tego ogrodnicy wykorzystywali warunki naturalne – skały, żywopłoty, strumyki i rzeczki. Była to próba odwzorowania dzikiej natury.
Ławeczka pod jaworem, kamienny murek czy stara rzeźba porośnięta bluszczem to wystrój wręcz idealny dla romantycznych uniesień ducha. Elementem charakterystycznym są także zarośnięte pergole i altany, kwitnące powojniki i róże.
Styl angielski próbował naśladować naturalny krajobraz przez malowniczość, nieregularność i swobodę. Efektem była aura tajemniczości i romantyczności.