Styl japoński, przy projektowaniu przestrzeni roślinnych, nie jest zbyt często spotykany na prywatnych posesjach. Taką stylizacje najczęściej można spotkać w parkach, przy świątyniach buddyjskich oraz w ogrodach botanicznych. Nawiązuje ona w pewien sposób do zasad ogrodu angielskiego, mianowicie ma ukryć potencjalne działanie człowieka, być naturą samą w sobie. Jednak posiada też pewne elementy stylu francuskiego: harmonie, elegancje, ład i porządek.
Istnieją dwie, podstawowe odmiany ogrodu japońskiego: tsukiyama i karesansui. Tsukiyama to styl, gdzie dominują niewysokie pagórki, kamienie będące alegoria gór i stawy wraz ze strumykami odpowiednio oznaczające morza i rzeki. W przypadku karesansui, morzem będzie suchy żwir, wyspami kamienie i głazy, a grabiony piasek próbą przedstawienia fal na powierzchni wody.
Woda jest elementem niezbędnym w obu przypadkach, ponieważ to ona jest symbolem wszelkiego życia i wzrostu. Istoty jest też kamień, będący trwałym i niezmiennym punktem przyrody. Kwiaty odgrywają drugorzędną role, lecz sa w swojej istocie niezbędne. Najczęściej spotykane gatunki to azalie japońskie, klony palmowe, wiśnie, peonie i klony palmowe.